پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۹:۲۲
کد خبر36454

شهر برفی، بازگشت به سرشت سپید آدمی

11233.jpg

شهریارنیوز: معماری در طول تاریخ، همواره با طبیعت پیرامون خود، ارتباط دو سویه داشته است.

به گزارش شهریار؛  خواه این تاثیرگذاری، در بناهای خشتی کویر باشد یا برف مناطق سردخیز. برف با تمام دشواری‌هایش، همواره تجلی دیگری از معماری شهرها را عیان می‌کند. شهر با حضور برف، لطیف‌تر و مهربان‌تر است. حتی شاید خوب‌تر از تابستان‌های سبز و خرم. در حضور برف، از هندسه زمخت شهرسازی معاصر خبری نیست.

 

زوایای تیز و کنج‌های چرکی که در مواجهه‌های روزمره، هر چشم‌و‌دلی را آزرده می‌کند، در حجاب سفید عروس آسمان، رنگ می‌بازند و می‌درخشند. انحنای نرم و سپیدی است که یادگار سرشت پاک آدمی است.

 

 

 

انسانی که در روزگار معاصر از تلخی‌ها و نامرادی‌های زمانه، دلگیر است، خود را در دامان سپید و بی‌منتی می‌بیند که سرتاسر محیط شهر را به یک میزان در بر کشیده است؛ آن‌گونه که کمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی در قصیده خود گفته:

هرگز کسی نداد بدین سان نشان برف
گویی که لقمه‌ای است زمین در دهان برف

 

ارسال نظر