پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۷
کد خبر36458

از شـهر اولین و فرهنگ تا استادیوم ورزشی
تنها فوتبال میتواند

111555.jpg

شهریارنیوز: تبریز شهر اولین های ایران است و اولین چاپخانه، اولین سینما، اولین روزنامه و اولین مدارس خاص نشان از فرهنگ غنی مردم این دیدار دارد و باید ببینیم در عصر جدید پای را در جای پای اجدادمان گذاشته ایم و یا پا را روی پای آنها!

وقتی از پیشرفت شهری سخن به میان می آید مسئولان شهری را با چهره ای حق به جانب به باد انتقاد میگیریم و مدعی هستیم که شهر اولین ها دیگر اولین نیست و تنها نام و شعاری از آن باقی مانده است ولی غافل از اینکه ما مردمان امروزی نیز دیگر آن مردمان سال های اولین بودن، نیستیم.

قصد ورود به مسائل اجتماعی و شهری نداریم و در حوزه فوتبالی خود قلم فرسایی خواهیم کرد و در ارتباط فرهنگ و فوتبال باید نوشت که فوتبالفقط فوتبال نیست. ما از فوتبال انتظارهای عجیبی داریم. فوتبال باید جایی برای فریاد زدن عقدههای ما باشد. تنها فوتبال میتواند «لزگی» را به عنوان نمادی از فرهنگ دیار ما تیتر یک کند. تنها فوتبال میتواند.

فوتبال در ذات خود چیز دیگری است. فوتبال بازی است و مثل هر بازی دیگری، در ذات خود از تنش گریزان و به دوستی تمایل دارد. بگذریم که ما مدت‌هاست بازی و فوتبال را- که سهل است- دوستی را فراموش کرده‌ایم. اگرنه، در پاسخ افسوس هوادار تیم مقابل را با بدترین کلمه‌ای که بلدیم نمی‌دادیم. اگرنه، کبوترهای به پرواز در آمده هم در استادیوم را سر نمی‌بریدیم.

در سال های نه چندان دور وقتی در بزرگترین دربی لیگ ایران در پاسخ افسوس هوادار تیم مقابل از بدترین کلمه‌ای که بلد هستند استفاده می شدما در اینجا با حسی فرهنگی آنها را به سخره می گرفتیم و از فرهنگ و زیبایی های فوتبال سخن می گفتیم ولی امروز ...

امروز ما در شهر اولین ها در فرهنگی که اولین بوده ایم ره روی گذشتگانمان نبوده ایم و به جای ترویج فرهنگ خود راهی را رفته ایم که در سال های گذشته منتقد آن بوده ایم. ما در استادیوم یادگار به جای شیر سماور از کلمات بدتری استفاده می کنیم و عادت کرده ایم به شخص و نفرات ثالثی که در استادیوم حضور ندارند ابراز تنفر کنیم و با آنها به زشتی برخورد کنیم.

وقتی مسئولان شهری را برای از درست رفتن اولین ها در این شهر به باد انتقاد میگیرم این موضوع را باید در ذهن خود مرور کنیم که این مسئولان نیز از جمع ما بوده و آنها نیز مثل خود ما دیگر رهرو اجدادمان نیستند. ما اگر منتقد هستیم باید خود را اصلاح کنیم تا جامعه اصلاح شود و غیر این ممکن نخواهد بود.

امروزه با ترویج استفاده از فضای مجازی، همه برای یک خود رسانه شده ایم و ابراز وجود می کنیم و دیگر حق جای حق ننشسته است، منتقد ها خائن شده اند و دست به جیب ها منجی خدمت به مردم! راستی چرا بر بی اخلاقی های این فوتبال چه در بین هواداران و چه در ورزشکاران در داخل مستطیل سبز و بیرون مستطیل سبز چشم پوشی می کنیم و بر منتقد های واقعی مهر دشمن بودن می زنیم؟ و صد البته مدعیان قلم نیز از این دایره خارج نیستند و روزنامه نگاری و خبرنگاری را با روابط عمومی بودن اشتباه گرفته اند.

تبریز اگر روزگاری اولین چاپخانه و روزنامه را داشته است نشان از فرهنگ در این شهر پیر بوده است و اکنون این فرهنگ دیگر وجود ندارد تا اولینی هم وجود نداشته باشد و به دنبال آن پیشرفت و فضای فرهنگی هم وجود نداشته باشد.

وقتی تراکتور به سطح اول فوتبال بازگشت و لزگی شد نماد فرهنگ ما در فوتبال، خوشحال بودیم که نام آذربایجان بار دیگر هم ردیف اولین ها خواهد بود ولی غافل از اینکه خیلی زود غرق کثافت های رایج شدیم و فرهنگ پهلوانی را همچون دیگران به قهرمانی باختیم.

امروز تا دیر نشده باید برگردیم و خود، استادیوم، فوتبال، شهر و جامعه خود را اصلاح کنیم تا همچون گذشته فرهنگ غنی تبریز و آذربایجان را اولین کنیم. هنوز هم دیر نشده است.

آری؛ تنها فوتبال میتواند «لزگی» را به عنوان نمادی از فرهنگ دیار ما تیتر یک کند. تنها فوتبال میتواند.

_ حیران حیدری _

ارسال نظر