شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۶ - ۱۴:۱۰
کد خبر38767

با تلاش بی‌وقفه شهرداری منطقه ۷ پیگیری می‌شود؛
آخماقیه در مسیر محرومیت‌زدایی از فضای شهری

QU9A1903.JPG

شهریارنیوز: تجربه نشان داده پیامدهای فرسودگی و کهنگی محلات شهر، بیش از آن‌که متوجه ظاهر و سخت‌افزار شهر شود، در روحیات و خُلقیات ساکنان تاثیر می گذارد.

به گزارش شهریار، تجربه نشان داده پیامدهای فرسودگی و کهنگی محلات شهر، بیش از آن‌که متوجه ظاهر و سخت‌افزار شهر شود، در روحیات و خُلقیات ساکنان تاثیر می گذارد. تصور کنیم خانه‌ نمور و کهنه‌ای را که در یکی از محلات قدیمی شهر مسقر شده است. محله‌ای بدون کمترین امکانات و مزیت‌های اولیه رایج در شهرها. بدون اندکی گل و گیاه، بدون آسفالت، بدون جوی آب، بدون فاضلاب مناسب، بدون سیم‌کشی اصولی و ... به عقیده جامعه‌شناسان، ساکنان محلات محروم، به مرور زمان از شهر و مدیریت شهر دلگیر می‌شوند، در انزوای زندگی خود به سر می‌بَرند، خود را ملزم به مشارکت در اصول شهروندی نمی‌دانند و در مواجه با محلات برخوردار مرفه، خود را تنها و بی‌پشتیبان می‌یابند. پرخاش و بدخلاقی و بزه، کمترین احتمال سوئی است که گاه می‌توان در چنین محلاتی انتظارش را داشت. چگونه‌ می‌توان از ساکنان چنین محله‌ای انتظار مشارکت شهروندی داشت، آیا می توان از این طیف افراد انتظار داشت زباله خود را تفکک کنند، قوائد راهنمایی و رانندگی را مو‌به‌مو رعاتی کنند، عوارض خود را به موقع پرداخت کنند و ...


حقوق و تکالیف شهروندی، ارتباط متقابل با هم دارند. مدیریت شهر، وقتی می‌تواند این قبیل امور را به شهروندان خود «تکلیف» کند که تمام هم‌و‌غم خود را صرف تقویت محلات و خدمت به شهروندان کند. 
 عمق محرومیت، در برخی از مناطق به گونه‌ای است که بهانه قدیمی و تکراری «کمبود بودجه» به هیچ‌عنوان نمی‌تواند توجیه مناسبی از سوی مدیران شهری باشد. حال اگر موضوع بحث، ساخت‌و‌سازهای غیرقانونی حاشیه عینالی باشد، می‌تواند این‌گونه توجیه کرد که ساختار کلی مناطق حاشیه‌نشین، نمی‌تواند بستر مناسبی برای فعالیت‌های خدماتی و عمرانی باشد؛ اما این کوتاهی در محله‌‌ای مثل آخماقیه، که از محلات قدیمی شهر است و در محدوده شهری به رسمیت شناخته‌شده است، چه توجیهی دارد؟ پارک و فضای‌سبز و المان شهری، پیشکش؛ چگونه می‌توان باور کرد که برخی کوچه‌های این محله ۲۰ سال است که رنگ آسفالت به خود ندیده‌اند و در برخی مسیرهای آن چیزی به نام جوی آب وجود ندارد؟ 

 شهرداری منطقه هفت تبریز، در همسایگی آخماقیه، از چند ماه پیش، برنامه‌های مفصلی را در این محله آغاز کرده است. آسفالت‌ریزی در کوچه‌پس‌کوچه‌های محلات آخماقیه با سرعت رضایت‌بخشی پیش می‌رود. سازه‌های شیک و زیبا جایگزین جدول‌های چرک و فرسوده شده است. طرح دو پارک مهم و زیبا با نام‌های هیجان و کوهستان، در دستور کار شهرداری است که با صرف هزینه قابل‌توجه تملک، محقق شده و احداث آن به زودی در نزدیک‌های آخماقیه آغاز می‌شود.

کوچه‌های آخماقیه که هر یک از قدیم برای خود نام و‌نشانی دارند، با نصب تابلوهای لازم، هویت قدیمی خود را معرفی می‌کنند. از مدت‌ها پیش از نوروز، برنامه‌های ‌گل‌کاری و درخت‌کاری در رفوژها و محوطه‌های لازم اجرا شده است.

محله رواسان در آخماقیه که به علت فرسایش زیرسازی و آسفالت، سال‌های متمادی به محل تجمع چِرکابه برف و باران تبدیل شده بود، بهسازی شده است. خلاصه این‌که اساسی‌ترین وظایف شهرداری که سال‌های متمادی مورد غفلت مدیریت منطقه قرار گرفته بود، در ماه‌های اخیر، تا حدود زیادی جبران شده است.

در مقابل، مردم هم قدرشناسی خود را در برنامه‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی نشان می‌دهند. در صحبت کوتاهی که با فرخی، شهردار منطقه ۷ داشتم، در مورد بودجه اقدامات اخیر سوال کردم، در پاسخ، به نیازهای مهم منطقه اشاره کرد و گفت: «به فضل خدا از آغاز مسئولیت در این منطقه، محدودیتی در بحث بودجه نداشته‌ایم. سعی کرده‌ایم نیازهای مردم را بشناسیم و بدون شعار و جار و جنجال، کاستی‌های چندین‌ساله را به خصوص در مورد خدمات محله‌ای به نقطه ارزشمندی برسانیم. نه تنها در پرداخت حقوق کارکنان و پرداخت دیون سازمانی مشکلی نداشته‌ایم؛ بلکه در برخی مواقع، در آسفالت‌ریزی سایر مناطق شهری نیز مشارکت داشته‌ایم. البته هنوز تا رسیدن به نقطه ایده‌ال فاصله زیاد داریم، اما امیدواریم با ادامه این روند، از محرومیت حاکم در این منطقه بکاهیم.
شهرداری منطقه ۷ در ماه‌های اخیر، به خوبی ثابت کرده است که «همت و اراده» مقدم بر «بودجه» است. «تعلل در رفع معضلات شهر» به بهانه‌های همچون نبود بودجه و بروکراسی‌های اداری و کارشناسی، نابخشودنی است. امید آن‌که با تسری این همت و اراده به سایر مناطق شهر، شاهد توسعه متوازن و تقویت مناطق کم‌برخوردار در جای‌جای شهرمان باشیم.

.....................................

یادداشت: مقصود امان‌الهی

 

ارسال نظر