سه‌شنبه ۹ مرداد ۱۳۹۷ - ۰۷:۴۹
کد خبر47363

درودگر نوزدهمین مدیر عامل باشگاه تراکتورسازی تبریز
مدیران تراکتورسازی از اردبیلی تا آجرلو

تراکتور.jpg

شهریارنیوز: صادق درودگر به عنوان نوزدهمین مدیر عامل باشگاه تراکتورسازی تبریز انتخاب شد.

باشگاه تراکتورسازی تبریز در سال 1349 تاسیس شده است. این باشگاه در 48 سال دوره حیات خود 19 مدیر عامل به خود دیده است. جالب اینکه در دو مقطع زمانی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، باشگاه تراکتورسازی فاقد مدیر بوده و حتی برای مدتی امور این باشگاه زیر نظر روابط عمومی کارخانه اداره شده است.


 رشید اردبیلی(57-1350):
اردبیلی اولین مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی تبریز است. وی تیم نوپای تراکتورسازی را از باشگاه‌های تبریز تا لیگ تخت جمشید رسانده و به یکی از تیم‌های مدعی ایران تبدیل کرد. تراکتورسازی در سال 55 به عنوان پنجم ایران دست یافته و در همین سال به فینال جام حذفی کشور نیز راه یافت.
تراکتورسازی در سال 53 با محمد بیاتی به لیگ اول ایران موسوم به تخت جمشید صعود کرد. از خریدهای مهم اردبیلی در تیم تراکتورسازی می‌توان به پرویز مظلومی که در آن روزها با تیم تاج(استقلال فعلی) به مشکل برخورده بود، اشاره کرد. مرحوم حسین فکری مربی نامی فوتبال ایران نیز در این سال‌ها هدایت تراکتورسازی را برعهده داشت.


علیرضا نجف لو(60-1359):
با پیروزی انقلاب اسلامی، فوتبال ایران در تمامی مقاطع تعطیل شده و طبیعی بود که باشگاه‌ها نیز در حال رکود قرار گیرند. از سال 57 تا 59 باشگاه تراکتورسازی مدیرعامل نداشت. در سال 59 نجف‌لو به عنوان رئیس باشگاه تراکتورسازی انتخاب شد.


یوسف شفیعی(68-1363):
بعد از نجف‌لو باز هم باشگاه تراکتورسازی بدون مدیریت و زیر نظر روابط عمومی کارخانه تراکتورسازی اداره می‌شد. اولویت آن روزهای کشور که جنگ تحمیلی بود، ورزش و فوتبال را کاملا در حاشیه قرار داده بود و مسابقات فوتبال در سطح کشور نیز به صورت تیم‌های منتخب استان و زیر نظر تربیت‌بدنی هر استان شکل می‌گرفت و عملا باشگاه‌ها فقط در مسابقات شهر خود حضور داشتند.
شفیعی به مدت 5 سال مسئول تربیت‌بدنی تراکتورسازی بود که تیم تراکتورسازی نیز زیر نظر تربیت‌بدنی شرکت قرار داشت. تیم تراکتورسازی با کمترین هزینه ممکن و با استفاده از بازیکنانی که پیش از این به استخدام کارخانه تراکتورسازی در آمده بودند، در مسابقات باشگاه‌های تبریز زیر سایه حریف دیرینه‌اش ماشین‌سازی بوده و حتی در یک مقطع زمانی به لیگ دسته دو تبریز سقوط کرد و این باشگاه تا آستانه انحلال پیش رفت.
اما در نهایت با تلاش بازیکنان، این تیم به فعالیت خود ادامه داد. هدایت تیم تراکتورسازی در این سال‌ها برعهده هدایت مهابادپور بود.


کریم پاداش(70-1368):
محمد وجدان‌زاده دونده ملی‌پوش دوهای ماراتن به مدت دو ماه سرپرستی باشگاه تراکتورسازی را برعهده گرفت، اما این ابلاغ بدون حکم بوده و وجدان‌زاده بعد از مدت کوتاهی جای خود را به کریم پاداش داد.
در سال 67 آخرین دوره مسابقات لیگ قدس به صورت منتخب‌های استانی برگزار شده و از سال 68 مسابقات فوتبال کشور به صورت باشگاهی انجام شد. در سال 68 لیگ قدس با حضور 24 تیم در دو گروه برگزار شد و تیم تراکتورسازی و ماشین‌سازی نمایندگان تبریز در این رقابت‌ها بودند. هدایت تیم تراکتورسازی در سال 68 با جواد موسوی و حسن آذرنیا بود.
در سال 69 مسابقات لیگ منطقه‌ای برای مشخص شدن تیم‌های لیگ دسته اول ایران برگزار شد و تراکتورسازی به همراه ماشین‌سازی، استقلال رشت، ملوان انزلی، سپیدرود رشت و باشگاه‌هایی از استان‌های کرمانشاه، کردستان و زنجان رقابت می‌کرد تا سه تیم اول به لیگ دسته اول ایران صعود کنند و تیم‌های بعدی در دسته دو و سه کشور قرار گیرند.
نتایج ضعیف دور رفت تراکتورسازی، این تیم را تا رده پنجم تنزل داد. پاداش که موقعیت تراکتورسازی را در خطر می‌دید، واسیلی گوجا رومانیایی که سابقه بازی در تیم ملی این کشور را داشت، را به عنوان سرمربی تیم تراکتورسازی منصوب کرد.
واسیلی تراکتورسازی را متحول کرده و این تیم به لیگ دسته اول ایران جام آزادگان راه یافت.
پاداش در موفقیت‌های تراکتورسازی سهم بسزایی داشت، اما زمان ثمر رسیدن سرمایه‌گذاری واسیلی در فوتبال تبریز، وی دیگر مدیریت باشگاه تراکتورسازی را برعهده نداشت. پاداش همچنین مدرسه فوتبال تراکتورسازی را راه‌اندازی کرد که رسول خطیبی نامی‌ترین بازیکن پرورش یافته این مدرسه فوتبال بود.


سعید مویدفر(73-1370):
در این سال باشگاه تراکتورسازی به سازمان ورزش ارتقا یافته و سعید مویدفر با سابقه معاونت مالی شرکت تراکتورسازی، به عنوان مدیر عاملی این باشگاه انتخاب شد.
در دوره وی تیم تراکتورسازی در سال 71 به عنوان سوم ایران دست یافت. مویدفر هر چند سابقه ورزشی نداشت، اما به دلیل سمت قبلی خود نفوذ زیادی در شرکت تراکتورسازی داشته و می‌توانست فراتر از وظایف مدیریت ورزشی خود عمل کند.
تمرینات تراکتورسازی زیر نظر واسیلی گوجا از سه روز در هفته به هر روز در دو نوبت صبح و عصر افزایش یافت. بازیکنان از کار معاف شده و اردوی پیش از بازی و استخر و سونا برای اولین بار وارد فرهنگ فوتبال ایران شد.
شاید هیچ یک از مدیران قبلی باشگاه تراکتورسازی قادر نبودند که بازیکنان که اکثرا کارمندان شرکت تراکتورسازی بودند، را از کار معاف کنند و مویدفر به دلیل نفوذی که در شرکت داشت موفق به این اقدامات شده بود.
سال 72 روابط مویدفر و واسیلی شکراب شد و این مربی رومانیایی از تیم تراکتورسازی جدا شد. مویدفر یک مربی دیگر از کشور رومانی به نام یوان دیمیترو را برای تیم تراکتورسازی آورد، اما تراکتورسازی با این مربی رومانیایی از لیگ دسته یک به دسته دو سقوط کرد.
البته تراکتورسازی در این سال به فینال جام حذفی راه یافت، اما با ناداوری آشکار از قهرمانی بازمانده و بهمن کرج قهرمان جام حذفی شد.


کاظم امانی(80-1374):
امانی مدیر حراست کارخانه تراکتورسازی بود. وی به خوبی می‌دانست که بازگشت واسیلی می‌تواند به محبوبیت وی بین تماشاگران منجر شود. تراکتورسازی با زوج امانی و واسیلی در لیگ دسته دو موفق عمل کرده و به لیگ دسته اول صعود کرد. قهرمانی در جام میلز هندوستان نیز در سال اول مدیریت امانی برای تراکتورسازی به دست آمد.
در اواسط مسابقات سال 1375 قرارداد واسیلی به اتمام رسید و وی به کشور خود بازگشت و ضیایی در ادامه فصل به عنوان مربی - بازیکن عمل کرد.
سال 76 و 77 امانی در ابتدای فصل به مربیان خارجی اعتماد کرده و دیمیترو از رومانی و تیبیلیوف از روسیه را به هدایت تراکتورسازی گمارد. اما نتایج ضعیف تراکتورسازی اخراج این دو مربی را به دنبال داشته و در هر دو سال ستار نوبری تراکتورسازی را از خطر سقوط نجات داد. سال 78 تراکتورسازی با هدایت محمدحسین ضیایی به عنوان ششمی ایران دست یافت. سال بعد تراکتورسازی با مربیگری ضیایی لیگ را بد آغاز کرد. شعار رها کن حیا کن ابتدا از سوی تماشاگران برای ضیایی سرداده شده و در ادامه برای اولین بار به سمت مدیر عامل باشگاه هم نشانه رفته و تماشاگران خواستار استعفای امانی شدند. امانی ضیایی را کنار گذاشته و به توصیه فائقی معاون تربیت‌بدنی وقت کشور، وطنخواه را به هدایت تراکتورسازی گماشت. سرعت سقوط تراکتورسازی با مربی سابق پرسپولیس شدت گرفته و در نهایت تراکتورسازی در رده آخر جدول قرار گرفت.
امانی در پایان فصل از مدیریت تراکتورسازی کنار رفت. فائقی نیز به خاطر اینکه تراکتورسازی سقوط نکند به تعداد تیم‌های لیگ افزوده و تراکتورسازی با تبصره از سقوط به رده پایین گریخت.


داریوش سرخوش(81-1380):
سرخوش هم مانند مویدفر سابقه ورزشی نداشته و از شرکت تراکتورسازی به سازمان ورزش انتقال یافت. حضور سرخوش با شروع لیگ برتر فوتبال کشور همزمان شد. تا پیش از این تیم تراکتورسازی با لوگوی کارخانه در مسابقات شرکت می‌کرد، اما در لیگ حرفه‌ای ایران باشگاه‌ها باید لوگوی اختصاصی برای خود طراحی می‌کردند و لوگوی فعلی باشگاه که اندکی تغییر یافته است، یادگار سرخوش است. وی محمود یاوری را به عنوان سرمربی تراکتورسازی انتخاب کرد.
تراکتورسازی در 13 بازی نیم فصل اول نتایج ضعیفی گرفته و با 5 تساوی بدون گل و هشت شکست در قعر جدول قرار گرفت. زدن تنها یک گل در 13 بازی رکوردی ناباورانه در فوتبال کشور برای تراکتورسازی ثبت کرد. یاوری استعفا داد و شیخ لاری هدایت تراکتورسازی را برعهده گرفت. حضور احد شیخ لاری هر چند در نتایج تراکتورسازی تغییر مثبت ایجاد کرده و دو پیروزی برای این تیم به دنبال داشت، اما در نهایت تراکتورسازی به لیگ یک سقوط کرد.
داریوش سرخوش از مدیریت باشگاه تراکتورسازی استعفا داده و چند ماه بعد در سانحه تصادف در جاده تبریز- میاندوآب به همراه سه کارشناس دیگر شرکت تراکتورسازی درگذشت.


خسرو عبدالله‌زاده(82-1381):
خسرو عبدالله‌زاده قبلا مدیر کل تربیت بدنی آذربایجان غربی بوده و سابقه مدیریت ورزشی را داشت. عبدالله‌زاده برای بازگشت تراکتورسازی به لیگ برتر هدایت تیم تراکتورسازی را به واسیلی‌گوجا سپرد. عبدالله‌زاده در میانه رقابت‌ها عذر واسیلی‌گوجا را خواست. هر چند نتایج تراکتورسازی این بار با واسیلی در حد انتظار از این مربی نبوده و اکثر بازی‌های این تیم مساوی بود، اما تماشاگران به احیای تیم با وی اعتقاد داشتند. با برکناری واسیلی تماشاگران تراکتورسازی مقابل باشگاه قرار گرفتند. قاسم‌پور که قرار بود جانشین واسیلی شود ترجیح داد با تماشاگران رودر رو نشود و از هدایت تراکتورسازی انصراف داد و حمید علی‌دوستی مربی تیم تراکتورسازی شد. در بازی‌های خانگی تماشاگران تراکتورسازی برعلیه مربی جدید و مدیریت باشگاه شعار داده و خواستار بازگشت واسیلی شدند. باشگاه تراکتورسازی نیز بازی‌های خود را از ورزشگاه تختی به ورزشگاه خانگی خود انتقال داد و حتی تهدید کرد که در صورت ادامه اعتراض تماشاگران، بازی‌های این تیم بدون تماشاگر برگزار می‌شود. تراکتورسازی در حالی که می‌خواست سریع به لیگ برتر بازگردد در اولین سال ناکام ماند و اصلا قابل پیش‌بینی نبود که این انتظار تا هفت سال به درازا کشد.


اکبر گهرخانی(83-1382):
گهرخانی سابقه درخشانی در مدیریت تربیت‌بدنی استان آذربایجان‌شرقی داشت و در سال‌های مدیریت وی فوتبال، والیبال، تنیس روی‌میز، کشتی فرنگی و ژیمناستیک آذربایجان شرقی از مدعیان قهرمانی در ایران بودند.
وی با رزومه قوی مدیریت باشگاه تراکتورسازی را برعهده گرفت. گهرخانی هدایت تیم تراکتورسازی را به ارنست میدن دروپ مربی شاخص فوتبال آلمان سپرد. تراکتورسازی با میدن دروپ نتایج ضعیفی کسب کرده و حتی مدعی صعود هم نبود. مربی آلمانی قول صعود تراکتورسازی در سال بعدی داده بود و در حالی که یک سال از قرارداد وی باقی مانده بود، گهرخانی از مدیریت تراکتورسازی کنار گذاشته شد. هر چند علت برکناری گهرخانی نتایج ضعیف تیم تراکتورسازی عنوان شده بود، اما حمایت گهرخانی از یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری که با خط مدیران ارشد کارخانه تفاوت داشت، علت این برکناری بوده است.
اکبر فیاض(85-1384):
باشگاه تراکتورسازی یک چهره دیگر غیر ورزشی را رو کرده و یکی از مدیران شرکت تراکتورسازی را به مدیریت باشگاه گمارد. فیاض کمتر قدرت تصمیم‌گیری داشته و بیشتر تابع تصمیمات اتخاذ شده هیأت مدیره بود. به همین جهت وقتی هم از مدیریت این باشگاه کنار گذاشته شد، مربی منصوب وی فرشاد پیوس همچنان هدایت تراکتورسازی را برعهده داشت.
تراکتورسازی در این سال با وجود سرمایه‌گذاری زیاد در فوتبال از صعود به لیگ برتر بازماند.


کریم ملاحی(86-1385):
ملاحی قبلا مدیر باشگاه پاس بوده و با این تیم قهرمان ایران و آسیا شده بود. اما وی در باشگاه تراکتورسازی موفق عمل نکرده و با وجود پشتوانه قوی مالی، تیم تراکتورسازی باز هم از صعود به لیگ برتر بازماند. تراکتورسازی در این سال تا یک قدمی صعود پیش رفت، اما در مرحله پلی‌آف اسیر تیم شیرین‌فراز کرمانشاه شده و از صعود بازماند.
ملاحی تقریبا دست فرشاد پیوس را در باشگاه آزاد گذاشته بود و هیچگونه اشرافی بر عملکرد وی نداشته و همین نشان می‌داد پیوس از رده‌های بالاتر از ملاحی حمایت می‌شد. در این سال فرشاد پیوس در تیم تراکتورسازی پالایش کرده و تمامی بازیکنان این تیم که اکثرا بومی بودند، کنار گذاشته و بازیکنان غیربومی را جایگزین کرده بود.


خسرو عبدالله زاده(87-1386):
عبدالله‌زاده تنها چهره‌ای است که دو بار مدیر عامل باشگاه تراکتورسازی شده است. کاهش منابع مالی باشگاه تراکتورسازی و کمتر شدن حمایت شرکت از باشگاه سبب شد که تیم بیشتر روی بازیکنان بومی و جوان بسته شود. هدایت تیم به احد شیخ لاری سپرده شد. با این وجود تلاش تیم تراکتورسازی برای صعود به لیگ برتر برای ششمین سال پی در پی جواب نداده و تراکتورسازی از صعود بازماند.
در این سال تیم تراکتورسازی بازی های خود را در ورزشگاه خانگی خود برگزار می‌کرد. ناکامی‌های این تیم در لیگ دسته یک، کم کم به یک موضوع عادی در فوتبال کشور تبدیل شده بود.


ناصر شفق(89-1387):
ناصر شفق سابقه مدیر عاملی در باشگاه ابومسلم مشهد را داشت. وی در یک ریسک بزرگ فراز کمالوند را سرمربی تراکتورسازی انتخاب کرد. فراز به دلیل حوادث بازی تراکتورسازی با شیرین فراز در تبریز محبوبیتی نداشت، اما با موفقیت‌های تراکتورسازی در لیگ یک ورق عوض شده و فراز به عنوان منجی تراکتورسازی معرفی شد. تراکتورسازی با زوج شفق ـ کمالوند بعد از هفت سال به لیگ برتر صعود کرد.
تراکتورسازی در لیگ برتر فصل 89-1388 به عنوان پدیده معرفی شد. تماشاگران تراکتورسازی همه را غافگیر کرده بودند. حضور بیش از هفتاد هزار نفر در اکثر بازی‌های خانگی سبب شد که تکمیل نواقص ورزشگاه یادگار امام تبریز سرعت گیرد.
در بازی تراکتورسازی با فجر سپاسی شیراز در سال 88 بیش از 100 هزار نفر در ورزشگاه حضور داشتند و حتی عده‌ای در کوه‌های اطراف ورزشگاه مستقر شده بودند که یک رکورد در فوتبال ایران است.
تراکتورسازی در پایان فصل عنوان هفتم را کسب کرد. مشکلات مالی تراکتورسازی و محدود کردن بودجه باشگاه از سوی شرکت، سبب شده بود که شفق به دنبال راه‌های کسب درآمد برای این باشگاه باشد. یکی از اقدامات عجیب وی فروش بخشی از سهام این باشگاه به یک موسسه مالی اعتباری در ازای یک وام بود که بعدها برای باشگاه تراکتورسازی دردسرهایی به دنبال داشت.


محمدحسن جعفری(92-1389):
جعفری که سابقه ریاست هیئت تیراندازی استان را داشت، به عنوان مدیر جدید باشگاه تراکتورسازی معرفی شد.
جعفری در سال اول مدیریت خود مربیگری کمالوند در تراکتورسازی را تمدید کرد. اما مشخص بود که این دو در ادامه برای همکاری به مشکل برخواهند خورد و در نهایت در پایان فصل کمالوند از تیم تراکتورسازی کنار رفت. جعفری از محبوبیت کمالوند در بین تماشاگران باخبر بوده و می‌دانست جانشین وی باید عملکردی فراتر از کمالوند را داشته باشد. به همین دلیل امیر قلعه‌نویی که سابقه درخشانی در لیگ برتر داشت و سپاهان و استقلال را قهرمان لیگ برتر کرده بود، به هدایت تیم تراکتورسازی انتخاب شده و در نهایت تیم تراکتورسازی به عنوان نایب قهرمانی ایران دست یافته و به باشگاه‌های آسیا راه یافت.
در اواخر فصل امیر قلعه نویی در یک کنفرانس خبری به صورت غیرمستقیم به جعفری تاخت کرده و مدعی شد تیم بزرگی مانند تراکتورسازی مدیران بزرگی را هم می‌طلبد. رفته رفته جعفری و قلعه نویی وارد درگیری لفظی علیه هم شده و این وضعیت تا جدا شدن قلعه‌نویی از تراکتورسازی ادامه داشت.
جعفری در سال سوم مدیریت خود تونی اولیویرا از کشور پرتغال را به عنوان سرمربی جدید تراکتورسازی انتخاب کرد. تونی مربی کارکشته‌ای بود که خیلی زود در بین هواداران تراکتورسازی محبوب شد. اما در اواخر فصل تراکتورسازی به شکل عجیبی روی خط ناکامی قرار گرفته و در 10 بازی آخر خود فقط یک پیروزی به دست آورده و دو هفته پیش از پایان لیگ برتر تونی برکنار و آذرنیا جانشین وی شد. تراکتورسازی در پایان فصل برای دومین سال متوالی عنوان دومی لیگ برتر را کسب کرد. به فاصله اندکی جعفری برای حضور در انتخابات شورای اسلامی شهر تبریز، از مدیریت باشگاه تراکتورسازی استعفا داد و زینی‌زاده قائم مقام باشگاه جانشین وی شد.


حمید زینی‌زاده(1392):
زینی‌زاده ابتدا به عنوان سرپرست و سپس مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی انتخاب شد. وی در فصل نقل و انتقالات با جذب دو چهره شاخص به نام علی کریمی و کریم انصاری‌فرد موفق نشان داد. هدایت تراکتورسازی نیز به مجید جلالی سپرده شد. تراکتورسازی در آغاز دور برگشت صدرنشین لیگ برتر شد، اما ناکامی این تیم در بازی‌های بعدی، سردی روابط جلالی و زینی‌زاده را به دنبال داشت و زینی‌زاده چندین بار به جلالی اولتیماتوم داد. در نهایت جلالی از سمت خود استعفا داد و زینی‌زاده هم موافقت کرد. هیئت مدیره باشگاه تراکتورسازی پیش از ترک جلالی از تبریز، وی را به جلسه خود دعوت کرد و جلالی به برنامه‌های خود در باشگاه اشاره کرد. خروجی جلسه مخالفت با استعفای جلالی و پیشنهاد تمدید قرارداد 5 ساله با وی بود. زینی‌زاده که از تصمیم هیئت مدیره شوکه شده بود، از سمت خود استعفا داد.


جمشید نظمی(93-1392):
جمشید نظمی در سال 1373 رئیس هیئت فوتبال استان بود و یک بار نیز در انتخابات هیئت فوتبال برابر دبیر سابق خود ششگلانی شکست خورده بود.
وی در همان مصاحبه اول گفت که به مربی خارجی اعتقاد نداشته و برابر خواسته تماشاگران مبنی بر بازگشت تونی اولیویرا مقاومت می‌کند، اما در مدت کوتاهی با تونی وارد مذاکره شده و به توافق رسید. تراکتورسازی با چهار پیروزی قهرمان جام حذفی شد تا اولین قهرمانی فوتبال تراکتورسازی در ایران رقم خورد در حالی که دو برد با جلالی به دست آمده بود. تراکتورسازی با تونی در لیگ برتر و باشگاه‌های آسیا ناکام بوده و تونی نتوانست در این رقابت‌ها موفق عمل کند.
در فصل جدید نظمی با رسول خطیبی به توافق رسیده و هدایت تیم خود را به وی سپرد. تراکتورسازی با نظمی و خطیبی به صدر جدول رسیده و هشت هفته صدرنشین لیگ برتر بود که برای تراکتورسازی بی‌سابقه بود. اما اختلافات نظمی با هیئت مدیره باشگاه تراکتورسازی سبب استعفای وی شد تا عمر مدیریتی وی نیز مانند زینی‌زاده کمتر از یک سال باشد.


سعید عباسی(95-1393)
قائم مقام باشگاه تراکتورسازی بعد از استعفای نظمی به عنوان سرپرست باشگاه تراکتورسازی انتخاب شد و بعد از مدت کوتاهی رسما حکم مدیر عاملی باشگاه تراکتورسازی به نام وی خورد تا وی هفدهمین مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی شود.

مهمترین اتفاق دوران مدیریت وی تساوی تراکتورسازی با نفت تهران در هفته پایانی لیگ برتر در سال 94 بود که منجر به از دست رفتن قهرمانی برای تراکتورسازان می توان اشاره کرد.

عباسی که از راه دور تیم تراکتورسازی را مدیریت می‌کرد کمتر در دسترس خبرنگاران بود، با این اوصاف رکورد طولانی‌ترین مصاحبه ورزشی را به خود اختصاص داد و تنها کنفرانس خبری وی با خبرنگاران بیش از 6 ساعت به درازا کشید.

عباسی از تاکتیکی قدیمی کاظم امانی استفاده کرده و برای کسب محبوبیت بین هواداران بعد از چند نتیجه ضعیف رسول خطیبی، وی را برکنار و تونی اولیویرا را به جای وی آورد. اما در فصل بعدی نتایج ضعیف تونی سبب برکناری وی شده و قلعه نویی جانشین وی در نیم فصل شد.

اختلاف وی با اعضای هیات مدیره و خصوصا با آجرلو سبب شده بود که آجرلو در جلسات هیات مدیره حضور نداشته باشد.

بعد از عنوان چهارمی تراکتورسازی در لیگ برتر سال 95، عباسی برنامه‌های خود را به هیات مدیره داده و دوره مدیریت وی تمدید شده، اما عباسی چند روز بعد استعفا داده و هیات مدیره باشگاه تراکتورسازی مصطفی آجرلو را جانشین وی معرفی کرد.

نایب قهرمانی لیگ در سال 94 که حتی می‌توانست به قهرمانی منجر شود، مهمترین اتفاق ‌دوره مدیریت عباسی بود، برکناری رسول خطیبی و تونی الیویرا، مدیریت پروازی، عدم تعامل با خبرنگاران، قرارداد بسیار بد با حمزه یونس که بعدها برای تراکتورسازان دردسرهای زیادی به دنبال داشت نیز از دیگر موارد مدیریتی وی در تراکتورسازی بود.

در مناظره‌ای که قرار بود با حضور عباسی، نظمی و جعفری صورت گیرد، عباسی حضور نیافته و 2 مدیر قبلی تیم تراکتورسازی به شدت به وی و نحوه مدیریتش تاختند.

هر چند عباسی بعدها در پاسخ جعفری گفته بود که تمامی مصیبت‌های تراکتورسازی از زمان مدیریت وی آغاز شده بود.

در نهایت سعید عباسی در خرداد سال 1395 از سمت خود استعفا داد.


مصطفی آجرلو

مصطفی آجرلو به عنوان مدیر عامل باشگاه تراکتورسازی در سال 95 به جای سعید عباسی انتخاب شد و عباسی به هیات مدیره باشگاه بازگشته تا همچنان اختلافات آجرلو و عباسی همچنان تداوم داشت.

تیم پاس تهران با مدیریت آجرلو به قهرمانی لیگ برتر فوتبال کشور در اوایل دهه 80 رسیده و آجرلو مصطفی دنیزلی معروف را نیز به هدایت این تیم انتخاب کرده بود.

تیم پاس تهران در باشگاه‌های آسیا بدون باخت حذف شد. تجهیز ورزشگاه اکباتان به عنوان ورزشگاه اختصاصی پاس و راه‌اندازی نخستین سایت ورزشی ایران دیگر اقدامات مثبت آجرلو در پاس تهران بود.

آجرلو در نخستین اقدام خود در تیم تراکتورسازی، با قلعه‌نویی به توافق رسید و تراکتورسازی در نیم فصل به همراه تیم پرسپولیس تهران، مدعی قهرمانی بود.

اما شوکی که فیفا به تراکتورسازی وارد کرد، این تیم را از کورس قهرمانی انداخت. تراکتورسازی به دلیل عدم پرداخت بدهی خود به بازیکنان خارجی‌اش از 2 پنجره نقل و انتقالات محروم گشت که این تصمیم مربوط به عملکرد مدیران قبلی تراکتورسازی مربوط می‌شد.

سرخپوشان تبریزی در نیم فصل دوم 96-1395 نتوانست بازیکنی را جذب کند و در نهایت با قرار گرفتن در رتبه سوم لیگ برتر به کار خود خاتمه بخشید.

با این وجود تراکتورسازی تا دیدار فینال جام حذفی صعود کرده بود و در بازی با نفت تهران یک پنالتی را از دست داد تا با گل لحظات پایانی حریف، قهرمانی جام حذفی به تیم نفت تهران رسد.

مشکلات تراکتورسازی از آغاز فصل 97-1396 آغاز گردید. تقریبا هیچ مربی جرات نداشت هدایت تیمی را برعهده گیرد که چند بازیکن بیشتر نداشته و قادر به جذب بازیکن جدید نبود.

در نهایت یحیی گل‌محمدی مربی تیم تراکتورسازی شد و با تلفیقی از بازیکنان جوان و قدیمی تراکتورسازی را به نیم فصل رسانده و در حالی که این تیم در میانه‌های جدول  قرار داشت.

حذف در جام حذفی و شکست مقابل پرسپولیس در آغاز دور برگشت رابطه گل‌محمدی با هواداران تراکتورسازی را تیره کرد، شکست مقابل نفت تهران پایان کار مربی جوان تراکتورسازی بود و آجرلو ساغلام مربی کارنامه‌دار ترکیه‌ای را به جای گل‌محمدی انتخاب کرد.

ساغلام در چند هفته اول نتایج خوبی گرفت، اما هر چه از حضور وی زمان سپری می‌شد نتایج تراکتورسازی ضعیف‌تر شده و کاری به جایی رسید که تراکتورسازی در هفته های پایانی لیگ خطر سقوط به رده پایین‌تر تهدید می‌کرد.

این تیم با ساغلام ‌در مسابقات آسیایی هم خوب نتیجه نگرفت.

تراکتورسازی با آجرلو هر چند در سال دوم به دلیل محدودیت جذب بازیکن نتایج خوبی را نگرفت، اما در عملکرد اقتصادی آجرلو بخشی عمده‌ای از بدهی تراکتورسازی به بازیکنان خارجی و تونی اولیویرا را پرداخت کرده و به دنبال راه‌هایی برای کسب درآمدزایی این تیم بود که می توان به سهامداری این باشگاه در یکی از اپراتورهای تلفن همراه اشاره کرد.

واگذاری تیم تراکتورسازی به بخش خصوصی از طریق مزایده پایان دوره مدیریت آجرلو در این تیم بود.

از زمان مزایده تیم تراکتورسازی تا انتخاب مدیر عامل این باشگاه عباس الیاسی سرپرستی باشگاه تراکتورسازی را برعهده داشت که چون حکم وی مدیر عاملی نبود، جزو مدیران این باشگاه منظور نمی‌شود.


صادق درودگر 1395

صادق درودگر نوزدهمین مدیر عامل باشگاه تراکتورسازی تبریز است که این تیم بخش خصوصی را مدیریت خواهد کرد.

در سوابق وی مدیریت باشگاه‌های ملوان انزلی و نساجی قائم‌شهر به چشم می‌خورد.

درودگر در ملوان مربی کرواتی به نام اسکوچیچ را جذب کرد که نتایج خوبی را کسب کرده و یکی از مربیان خارجی تاثیرگذار در فوتبال ایران شده و حتی فصل گذشته یکی از کاندیدهای مربیگری تیم تراکتورسازی به شمار می‌رفت.

به نظر می‌رسد انتخاب درودگر در کنار کسب نتایج بهتر، استفاده از تجربه وی به عنوان یک مدیر ورزشی اقتصادی برای برندسازی تراکتورسازی ‌بوده و این می‌تواند پیرو سیاست زنوزی مالک باشگاه تراکتورسازی برای تبدیل تراکتورسازی به بنگاه اقتصادی ورزشی باشد.

نگارنده: فرهاد فرهادپور

ارسال نظر